Sabahın serinliği kıyıdan henüz çekilmemişti. Arkadaşlarımla Küçüksu Vapur İskelesi’nde buluştuğumuzda, Boğaz güne yeni uyanıyordu. Vapurun yanaşmasını beklerken suyun üstündeki ışıkları izledik; şehir, telaşına başlamadan önce kısa bir mola veriyor gibiydi.
Vapurdan İstanbul’un iki yakası
Vapura adım atınca kıyı geride kaldı, İstanbul’un manzarası önümüzde açıldı. Bir yanda yeşil yamaçlar, öte yanda kıyıya sıralanmış yalılar… Tarihi yapılar, ağaçların arasından kendini gösterip yeniden saklanıyordu. Martılar vapurun çevresinde süzülürken arkadaşlarımla kahvelerimizi yudumladık. Sohbetimiz, motorun ritmine ve dalgaların sesine karıştı.
Boğaz’ı vapurdan seyretmenin kendine özgü bir güzelliği var. Kıyıdaki hayatı görür, suyun üstünde yol alırken şehrin iki yakasını aynı manzaranın içinde bulursunuz. Köprüler, tepeler ve sahil boyunca uzanan yapılar her geçişte başka bir ayrıntı sunar. İstanbul’un güzelliği, yalnızca tanınmış simgelerinde değil; suya vuran ışığında, kıyıdaki ağaçlarında ve rüzgârında da saklıdır.
Kabataş’a doğru
Küçüksu’dan Kabataş’a uzanan yolculuk boyunca manzara değiştikçe sohbet de yeni konulara açıldı. Birlikte geçirilen sıradan bir sabah, Boğaz’ın ortasında küçük bir anıya dönüştü. Kabataş İskelesi’ne yaklaşırken şehir yeniden hızlanmıştı; ama vapurdan inerken yanımızda, o sakin yolculuğun dinginliği kaldı.
İstanbul’u bazen en iyi, kıyıdan kıyıya geçerken anlarsınız. Bir vapur yolculuğu, dostlarla edilen sohbet ve Boğaz’ın sabah ışığı… Şehrin güzelliğini yeniden fark etmek için kimi zaman bundan fazlası gerekmez.

